Słów kilka na temat Akcji Ukraina

„Akcja Ukraina” jest projektem realizowanym przez Wspólnotę Indywidualności Otwartych, w którym grupa wolontariuszy wyjeżdża do Pnikuta na Ukrainie, by organizować rekolekcje i wypoczynek dla mieszkających tam dzieci polskiego pochodzenia. W ciąu roku akademickiego wolontariusze przygotowują się do wakacyjnego wyjazdu, opracowują tematykę rekolekcji, metody, przechodzą szkolenia, szukają sponsorów. W trakcie przygotowań pozostają w ścisłej współpracy z tamtejszym proboszczem- ks.Stanisławem Węgrzyńskim. Rekolekcje odbywają się w pierwszej połowie lipca, trwają tydzień. W rekolekcjach bierze udział ok.80 dzieci. W ich przeprowadzeniu pomaga nam miejscowa młodzież.

Uczestnicy to dzieci polskiego pochodzenia w wieku 9-14 lat. Dziś mają jedynie obywatelstwo ukraińskie, chodzą do miejscowych szkół. Ale ich dziadkowie pamiętają czasy, kiedy Pnikut leżał na terenie Polski. Dlatego dbają o to, by ich wnuki nie odcinały się od korzeni; posługiwały się językiem przodków i pielęgnowały wiarę katolicką. Pnikut pod tym kątem jest wyjątkowy- aż 70% mieszkańców to katolicy. Na ulicy, w sklepie czy w miejscowym urzędzie można się dogadać po polsku.

Na rekolekcje do Pnikuta przyjeżdżają także dzieci z okolicznych wiosek: Jordanówki, Złotkowic, Myślatycz, Krukienic i Tamanowic. Przyjmowane są na noclegi przez pnikuckie rodziny. Na czas naszego pobytu teren parafii zmienia się nie do poznania, każde pomieszczenie i kawałek ziemi ma swoje przeznaczenie. Drzwi plebanii otwierają się dla wszystkich. W tym czasie mieści w sobie pensjonat (tu nocuje 20 wolontariuszy i ksiądz), kuchnie obsługującą 110 osób (pracują w niej 2 wyśmienite kucharki), gabinet pierwszej pomocy medycznej (urazów z każdym dniem więcej!), salę obrad i kancelarię. Garaż zamienia się w jadalnię, boisko w tor zawodów, a pod wiatą ustawiane są ławki i tak powstaje miejsce na konferencje.

Praca z dziećmi nastawiona jest na indywidualny kontakt z wolontariuszem. Dzieci dzielone są na około 9-osobowe grupy. Każda grupa ma 4 opiekunów: 2 spośród wolontariuszy z Polski i 2 spośród miejscowej młodzieży chętnej do współtworzenia akcji. Naszym głównym celem jest spotkanie z dziećmi- stąd dużo pracy wkładamy w przygotowania. Chcemy wiedzieć, jak zainteresować dzieci, co zrobić, by chciały się przed nami otwierać i jak rozwiązywać trudne sytuacje. Z zadziwieniem obserwujemy jak dzieci odpowiadają na naszą życzliwość szacunkiem i ciekawością. Wszystko, co dla nich przygotowujemy, przyjmują z ogromnym entuzjazmem i wdzięcznością. Chcemy szukać ich indywidualności, odkrywać i rozwijać ich talenty, zarażać pasją życia, a oni dają się nam poznawać i prowadzić. Uczymy ich współpracy wewnątrz grupy, żeby umieli odnaleźć swoje mocne strony, delegować zadania, podporządkować się liderowi. Dla tych dzieci jest to zwykle jedyna forma wypoczynku wakacyjnego, potem wracają do swoich codziennych obowiązków. Dlatego staramy się obudzić w nich pragnienia, które mogliby realizować później sami- wbrew przeciwnościom.

Rekolekcje przeprowadzane są pod tytułem, który nadaje charakter całemu tygodniowi. W tym roku tematem był fragment z Pisma Św. „Świętymi bądźcie, jak Ja jestem Święty”, a przewodnikami na każdy dzień byli święci z różnych kontynentów. Na ich przykładzie pokazywaliśmy jak przyjąć miłość Boga, przekraczać własne słabości, odnaleźć swój talent i jak dzielić się nim z innymi. Służyły temu konferencje, w czasie których dzieci miały do wykonania różne zadania oraz praca w grupach (robienie latawców, odkrywanie talentów w sprofilowanych grupach: śpiewającej, tańca, sportowej, cyrkowej, plastycznej, teatralnej; wykonywanie prezentów dla innych). Każdego dnia odbywała się też Msza Św., na której ksiądz podsumowywał temat dnia.

Tegoroczny temat był okazją do wspólnego „podróżowania” po całym świecie. Każdego dnia dzieci zapoznawane były z nowym kontynentem. I tak w dniu amerykańskim mogły przebrać się z Indian i tańczyć przy ognisku, w dniu azjatyckim- robić i puszczać latawce, w dniu australijskim- poznać historię Aborygenów i wziąć udział w konkursie wiedzy nt. Australii, a w dniu europejskim zbudować miasto z najbardziej charakterystycznymi budowlami Europy.

Jednym z najbardziej ekscytujących wydarzeń są zawody sportowe. Nie brakuje prawdziwych emocji sportowych, zdrowej rywalizacji, zachowań pełnych poświęcenia. Jest też dużo miejsca, by uczyć dzieci umiejętności wygrywania i przegrywania, współpracy w grupie, akceptacji słabszych. Co roku przekonujemy się, jak wiele możemy ich nauczyć przez tłumaczenie i stosowanie zasad fair play.

Jeden dzień poświęcamy na bieg z zadaniami. Każda grupa ma za zadanie dostać się do celu, kierując się jedynie naszkicowaną mapą. Po drodze grupy mają do wykonania zadania. Jest to też okazja, żeby przypomnieć ważniejsze treści, które przekazywane były w trakcie rekolekcji. Na zakończenie zorganizowany został „Bal wszystkich świętych”, na który zaproszono przyjaciół i rodzinę uczestników.

W tym roku akcja organizowana byłam po raz dziesiąty. W 1999 roku ks. Tomasz Trzebunia po raz pierwszy zaprosił studentów na Ukrainę. To on był pomysłodawcą dzieła, które trwa do dziś i wciąż się rozwija. Na początku wolontariusze przywieźli ze sobą jedynie paczkę ciastek. Zupełnie nie wiedzieli, co zastaną na miejscu. A potrzeby były ogromne! Dzieci często nie miały koszulki na zmianę, szczoteczki do zębów czy mydła. Dziś akcja osiąga duże rozmiary. Do Pnikuta przywozimy środki czystości, materiały plastyczne, sprzęt do gier i zabaw, słodycze, prezenty. Wspierani jesteśmy także przez miejscową społeczność, która dzieli się tym, co ma: jajkami, serem, mlekiem, ziemniakami, wiśniami. Taka atmosfera otwartości i przyjaźni jest tłem dla rekolekcji i jednocześnie doskonale je dopełnia.

Pnikut to miejsce, w którym dzieją się cuda- dobro wylewa się stamtąd strumieni. Każdy, kto się do niego zbliża, zostaje obdarowany. Dzieci przez tydzień doświadczają świata, w którym są najważniejsze i mają okazję, by uwierzyć w swoje marzenia, a my dotykamy świata, w którym jest miejsce na indywidualność, przygodę, wyzwanie i poświęcenie- i tak realizują się nasze marzenia. Zaufanie, którym obdarzają nas dzieci, przemienia nas. Wracamy inni. Czy może być coś cenniejszego?

zredagowała Aleksandra Janowska